Είναι δυνατή στους καιρούς που ζούμε η ανασυγκρότηση μιας καθολικής αφήγησης στην οποία το άτομο θα συναντά την συλλογικότητα, η αγάπη για την ελευθερία την αγάπη για την ισότητα; Χαρακτηριστικό στοιχείο της ιστορικής πορείας των τελευταίων 30 ετών είναι η απουσία κάθε θετικής κοινωνικής αφήγησης που θα στόχευε στον κοινωνικό μετασχηματισμό προς όφελος του συνόλου.

Is it possible today to reconstruct a universal narrative in which the individual meets the collective, the love of freedom meets the love of equality? A defining characteristic of the last 30 years has been the absence of any positive social narrative aimed at social transformation for the benefit of all.

Η πολιτική σκέψη του Δημοκρίτου, αναπόσπαστο τμήμα της ηθικής του φιλοσοφίας, θίγει και αναδεικνύει όλα τα μείζονα προβλήματα που παρουσίασε η ελληνική κοινωνία κατά την κλασική εποχή. Στόχος της εισήγησης είναι να εντοπίσει τα κύρια θέματα της δημοκρίτειας πολιτικής φιλοσοφίας που συνδέονται ιστορικά με την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα του 4ου αιώνα π.Χ. και να τα εξετάσει συγκριτικά, αναδεικνύοντας την επικαιρότητά τους.

The political thought of Democritus, an integral part of his moral philosophy, addresses and highlights all the major problems of Greek society in the classical era. The paper aims to identify the main themes of Democritean political philosophy historically linked to the political situation in 4th century BC Greece and to examine them comparatively, revealing their contemporary relevance.

Ο John Rawls εισήγαγε ως καταστατική αρχή συνταγματικής πολιτείας την ιδέα της δημόσιας λογικής που αφορά το πώς πρέπει να γίνεται κατανοητή η πολιτική σχέση. Ο Habermas διατύπωσε την έννοια της δημόσιας σφαίρας. Η εισήγηση εξετάζει αν αυτές οι ιδέες αποτελούν θεμελιακές αρχές για μια σύγχρονη θεωρία κράτους που θα συσσωματώνει τόσο το θεσμικό όσο και το κοινωνικό πεδίο.

John Rawls introduced the idea of public reason as a constitutional principle, concerning how the political relationship should be understood. Habermas formulated the concept of the public sphere. This paper examines whether these ideas constitute foundational principles for a contemporary theory of the state that would encompass both the institutional and the social domain.

Η δημοκρατική θεωρία εξακολουθεί να έχει προνομιούχα θέση στη θεωρητική συζήτηση για τη συμμετοχή. Ο Eitan D. Hersh διαπιστώνει πως η επιθυμία για συμμετοχή αντικαθίσταται από συμπεριφορά «πολιτικού χομπισμού». Προαπαιτούμενο ίσως είναι κάτι εξωθεσμικό — η στροφή προς το άτομο και το βαθμό ωριμότητας για μία τάση προς συμμετοχική συμπεριφορά, με βασική έννοια αυτή της ευθύνης.

Democratic theory continues to hold a privileged position in the theoretical discussion on participation. Eitan D. Hersh notes that the desire for participation is being replaced by a behaviour of "political hobbyism". A prerequisite may be something extra-institutional — a turn toward the individual and the degree of maturity for a participatory tendency, with the core concept being that of responsibility.

Η πολιτική επικοινωνία χρησιμοποιεί αρκετά κανάλια, εκ των οποίων ο Τύπος είναι από τα πιο σημαντικά. Ιδιαίτερα δημοφιλής τεχνική είναι η μετατροπή του μηνύματος σε κύριο τίτλο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ρητορική που αναπτύχθηκε μέσω του Ημερήσιου Τύπου κατά την περίοδο της μεταρρύθμισης Αρσένη στην εκπαίδευση.

Political communication uses several channels, of which the press is among the most important. A particularly popular technique is the transformation of a message into a headline. A characteristic example is the rhetoric developed through the daily press during the period of the Arsenis educational reform.

Το ιατρό-κεντρικό μοντέλο εγκλωβίζει το άτομο με αναπηρία σε θέση αδυναμίας. Το κοινωνικό μοντέλο υποστηρίζει ότι δεν είναι η αναπηρία αυτή καθαυτή το πρόβλημα, αλλά η μη ετοιμότητα της κοινωνίας να εντάξει ισότιμα αυτά τα άτομα. Η Πολιτεία είναι υποχρεωμένη να διασφαλίσει την ισότιμη συμμετοχή τους σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος ψήφου.

The medical-centred model traps the person with a disability in a position of powerlessness. The social model argues that the problem is not the disability itself, but society's unreadiness to integrate these individuals on equal terms. The state is obliged to ensure their equal participation in all aspects of social and political life, including the right to vote.

Πώς εξηγείται η προεξέχουσα θέση του ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο σε αντιδιαστολή με την καχεκτική δυσμορφία του Ελληνικού κράτους; Αξονική αιτία είναι η αναντιστοιχία του με τις θεμελιώδεις ορίζουσες της κοσμοσυστημικής συγκρότησης του ελληνισμού — η κατάλυση της πόλης-κράτους ως πολιτικού-πολιτειακού κυττάρου και αυτόφωτης πηγής πνευματικής-πολιτικής-πολιτιστικής ισχύος.

How can we explain the prominent position of Hellenism in the Eastern Mediterranean in contrast to the stunted deformity of the Greek state? The axial cause is its incompatibility with the fundamental coordinates of the world-systemic constitution of Hellenism — the dissolution of the city-state as political-constitutional cell and self-luminous source of intellectual-political-cultural power.